Pagina zoeken indienen
Menu sluiten
Voer trefwoorden in en GEEN volledige zinnen, anders zoekt de zoekfunctie op elk woord.
Voer de gewenste zoekterm in. Na het invoeren van drie letters krijgt u suggesties voor uw zoekterm. U kunt het resultaat uitbreiden door extra letters in te voeren. Wanneer u een zoekterm uit de lijst selecteert, wordt aan de rechterkant een voorbeeld weergegeven. Druk op Return of klik op het vergrootglas om naar de pagina met zoekresultaten te gaan.
Website wordt automatisch vertaald. / Website is automatically translated.
De buitengewone locatie van de Schutterstadt Lahr biedt een fantastisch aanbod aan vrijetijdsactiviteiten, vele bezienswaardigheden en magische plekken om te onthaasten.
De combinatie van historisch handelscentrum en levendige cultuurstad trekt bezoekers met buitengewone openluchtevenementen, concerten en literaire evenementen op ongewone locaties, moderne musea en ongewone galerieën, evenals rondleidingen en culturele wandelingen naar bijzondere locaties.
Lahr wordt gekenmerkt als een stad van tuin- en bloemencultuur: naast het Stadtpark, een 150 jaar oud historisch park, schittert het bloemen- en cultuurfestival Chrysanthema over de hele wereld.
De Storchenturm is het overblijfsel van een diep kasteel dat rond 1218/20 werd gebouwd door de Heren van Geroldseck in de Lahr Schutterniederung. De machtige asblokken in de buitenmuur, die nog steeds talrijke steenhouwersmerken dragen, documenteren de Staufer kasteelarchitectuur van die tijd. Koning Frederik II gaf persoonlijk toestemming voor de bouw van het kasteel.
De plaatselijke familie Geroldsecker was eigenaar van het complex. Boeren en ambachtslieden vestigden zich al snel in het gebied en de nederzetting kreeg in 1278 de status van stad. Vanaf de 16e eeuw raakte het kasteel in verval. In het midden van de 18e eeuw kocht de stad Lahr het hele terrein, sloopte alles behalve de ooievaarstoren en bouwde over het voormalige kasteelterrein heen. Tot 1861 diende de ooievaarstoren als staatsgevangenis; tegenwoordig is het een historisch symbool van de Schutterstadt. Oorspronkelijk stond de Ooievaarstoren 19 meter boven de waterlijn van de slotgracht. Tegenwoordig ligt het straatniveau ongeveer 2,25 meter hoger en ligt de eerste verdieping onder de grond.
Als weerspiegeling van een "gouden eeuw" in de 18e eeuw getuigt een ensemble van laatbarokke woon- en handelsgebouwen nog steeds van de welvaart en opkomst van talrijke ambachtelijke families uit die tijd. Wapenschilden met gildetekens geven een indicatie van de vroegere bewoners die zich op de Urteilsplatz en de hoofdstraat door de stad vestigden. De nabijheid van Straatsburg en de verlegging van de handelsroute door het Rijndal, evenals immigratiebewegingen en de afstand tot de regionale overheid, waren de redenen voor de opkomst van Lahr als handelscentrum. Naast textiel werd de handel in leerproducten, wijn, koloniale waren en handelsgewassen zoals hennep, fruit, cichorei en tabak uit de Ried in de 18e eeuw steeds belangrijker.
Het ensemble werd in 1905 gebouwd door de Lahr architecten Erich Helmrich von Elgott en Erich Tilk. De gebouwen worden gekenmerkt door de Art Nouveau stijl en zijn versierd met gebogen, vloeiende lijnen, kunstig geweven ranken en florale ornamenten.
Koperen platen van 10 x 10 cm - zogenaamde struikelblokken - die in het trottoir zijn aangebracht, herinneren aan de deportatie van Lahr-burgers uit de Lotzbeckstraße tijdens de Tweede Wereldoorlog.
116 mensen uit het voormalige district Lahr werden in 1940 gedeporteerd naar het interneringskamp Gurs. De Struikelstenen-campagne, die werd geïnitieerd door Gunter Demnig om de slachtoffers van het nationaalsocialisme publiekelijk te herdenken, wordt sinds 2004 in Lahr uitgevoerd op voorstel van Gardy Ruder.
Het kantongerecht van Lahr werd in 1902 voltooid en is een van de meest "sprekende voorbeelden" van historistische architectuur in Lahr. Het gebruik van de neobarokke stijl verwijst naar de oorspronkelijke barokperiode, die als tijdperk van het absolutisme de tijd van de ontluikende soevereiniteit was. Macht en autoriteit moeten hier worden getoond, wat wordt benadrukt door de verhoogde positie en het grote Badense wapenschild in het gevelveld.
Idealiter zou een rechtbank boven een stad "troont", omdat de wet, in de opvatting van het 19e-eeuwse Badense liberalisme, de hoogste positie innam. Overigens wordt een ander detail pas duidelijk vanuit het perspectief van de geschiedenis van de stad: in tegenstelling tot wat gebruikelijk was in Lahr, werd hier niet de rode zandsteen uit de bergen gebruikt, maar de "vreemde" gele zandsteen. Het gerechtsgebouw lijkt dus aan alle kanten verwijderd van de zuiver stedelijke sfeer.
Nadat het onder monumentenzorg vallende gebouw in de jaren 1990 een uitgebreide renovatie onderging, zijn er tegenwoordig tientallen voorbeelden van architectuur van rond de 20e eeuwwisseling te vinden.
In februari 2018 werd het nieuwe Stadsmuseum Lahr geopend in de voormalige kleiovenfabriek. Het gebouw, in 1896 ontworpen door de Lahr-architect Carl Meurer voor de fabriekseigenaar C. F. Liermann, staat op de monumentenlijst. Het is een typisch voorbeeld van de industriële architectuur van Lahr aan het eind van de 19e eeuw en werd door het architectenbureau heneghan peng architects uit Dublin omgebouwd tot een museum.
De permanente tentoonstelling op drie verdiepingen biedt een interactieve en multimediale reis door de geschiedenis van Lahr van de Romeinse tijd tot de moderne tijd. Bezoekers kunnen antieke artefacten ontdekken in het laboratorium, het voormalige diepe kasteel en de stad Lahr die eromheen ontstond verkennen met behulp van interactieve 3D-modellen, bladeren in het burgerboek uit 1356 of leren over historische ambachten. Het museum biedt verschillende rondleidingen en activiteitenprogramma's. Meer informatie vindt u op www.stadtmuseum.lahr.de
Het nieuwe stadhuis van Lahr was oorspronkelijk niet bedoeld als zetel van de gemeenteraad. Het werd in 1807 gebouwd in opdracht van de Lahrse cichoreifabrikant Jakob Ferdinand Lenz. Na een brand in 1808 werd het gekocht door de snuiffabrikant Carl Ludwig Lotzbeck, die het liet herbouwen volgens de ontwerpen van de Badense architect en stadsplanner Friedrich Weinbrenner.
Het geheel is een classicistische villa met twee vleugels aan de voorkant, waarin de productiefaciliteiten voor snuiftabak gevestigd waren. Het bedrijf Lotzbeck - wereldberoemd in die tijd - werd in 1926 opgeheven en het stadsbestuur betrok de gebouwen in 1933. Delen van de vleugelgebouwen werden in de jaren 1960 en 1990 gesloopt, maar de algemene samenstelling van dit typische vroege industriële fabriekscomplex is nog steeds herkenbaar.
Tegenwoordig herbergt het nieuwe stadhuis het hoofd- en personeelsbureau en is het de zetel van de burgemeester van Lahr.
Het oude stadhuis werd gebouwd, of in ieder geval ingrijpend verbouwd, in 1608, volgens de datum in de spitsboog onder het altaar.
Bijna geen enkel ander gebouw documenteert de verbinding tussen de constitutionele en architectonische geschiedenis in Lahr zo treffend als het oude stadhuis.
Het werd in de decennia rond 1500 gebouwd als een typisch middeleeuws stadhuisgebouw met een open benedenverdieping. Het gerechtshof en de raadszittingen van de stad werden in deze hal in het openbaar gehouden, net als de graanmarkt. Dit openbare karakter van de raadsvergaderingen laat zien dat de stad een gelijkwaardige, coöperatieve vereniging van burgers was.
Aan het begin van de 17e eeuw werd de begane grond grotendeels dichtgemetseld en werd de buitentrap met laatgotische tracering aangebracht. De raad vergaderde nu privé op de bovenverdieping en het coöperatiecomité was de "overheid" geworden. Aan het einde van de 17e eeuw werd het dak ook versierd met een barokke voluutgevel, waaronder een zonnewijzer van de beroemde naoorlogse stadsplanner Otto Heinrich Strohmeyer met de tekens van de dierenriem werd geïnstalleerd.
Het gebouw werd tot 1933 als stadhuis gebruikt. Tegenwoordig zijn in het oude stadhuis het cultureel bureau van Lahr en de gemeentelijke galerie gevestigd.
Het Stoesser-Fischer huis is een indrukwekkend burgerlijk woon- en handelsgebouw uit het einde van de 18e eeuw. De bouwmeester Johannes Menhardt uit Straatsburg en de steenhouwer Johann Georg Heinzler uit de Elzas kregen van de fabrikant van snuiftabak Johann Jacob Hugo de opdracht om het huis in de "Zopfstil" of "Rococo-classicisme" stijl te bouwen.
Het gebouw is gebouwd op de Zwinger van de stadsmuur en weerspiegelt de opkomst van de koopmansbourgeoisie van Lahr in de tweede helft van de 18e eeuw. In 1859 kwam het huis in het bezit van Johann Heinrich Stoesser, die hier de groothandel in stoffen Stoesser-Fischer runde. Sinds 1931 staat het op de monumentenlijst.
Het geklasseerde café "Süßes Löchle" in art-decostijl op de Urteilsplatz is de ideale plek om een rondleiding door de stad af te sluiten en het verleden te proeven.
Het werd opgericht in 1898 en begin jaren 20 en 2017 gerenoveerd in Art Deco stijl. Het interieur is sindsdien nauwelijks veranderd. Een oude kleine toegangsdeur leidt nog steeds naar het smalle gebouw met zijn kleine etalages. Direct achter de ingang is de kleine verkoopruimte, waar houten en glazen vitrines domineren en de kassa uit 1910 prachtig op de toonbank staat. De aangrenzende eetkamer met zijn met leer beklede banken straalt rust en degelijkheid uit.
In het achterste gebouw bevindt zich een opmerkelijke historische bakkerij met talrijke exposities over de bakkerij- en banketbakkerij sinds het einde van de 19e eeuw. De "Süßen Löchle" is het enige café in Baden-Württemberg dat op de monumentenlijst staat.
De afgelopen jaren was het in handen van een naamloze vennootschap zonder winstoogmerk, die het café als burgerproject veiligstelde. Nu is het weer in particuliere handen en kan het dankzij uitgebreide investeringen een lange toekomst tegemoet zien.
Beleef de geschiedenis van het café als een onderhoudend hoorspel.